NEE
Nee. Nee. Nee nee nee. Het is nee, en het blijft nee. Nee. Duidelijk? Niet anders dan nee. Voor altijd nee. Drie lettertjes, ach zo moeilijk te begrijpen?
Het is nee. Nee nee neeeee. Alleen nee. Nee, nog niet duidelijk?
Nee. Nee en nee. Nee. Flikker op. Het is nee. Nee nee nee.
Het is nee, meer niet. Neeeeeee. Nee nee nee. Nee dus. Nooit niet. Natuurlijk niet. Het is nee. Nee. En nee en nee en nee en nee en nee. En het blijft zeker nee. Nee nee nee. Nee is nee. Nee dus. Nee. Begrepen? Nee nee nee. Niets anders. Nee. Moet ik het herhalen? Nee. Het is nee. Nee. En nee. Punt uit. Nee. Nee. Het blijft nee. Reken maar. Nee nee nee. NEE.
Harry Vaandrager
1955, Rotterdam
‘Laat de eeuwigheid aan mij maar voorbijglijden. En onderwijl met schele oren luisteren naar het ritme in het staalhart.’ (Uit: ik wordt, het balanseer/In de Knipscheer, 2018)
Nota bene Remco Campert haalde hem binnen bij de Bezige Bij eind jaren ’70. Zijn debuutbundel Langs toendra’s werd door diezelfde Campert als volgt aangeprezen op de achterflap: ‘Met Langs toendra’s meldt zich een intrigerende nieuweling’.
