Cortisol in wijnglas
Wanneer lichttijd krimpt maan
fotonen kaatst het duister zich breidelt
verkies ik het wandelen om te gaan
asfaltklappen overstemmen schampschurend
broekkatoen gaan over in weifelende passen
op een koppig graspad bedekt met sneeuw
geluid van gekwelde longkwabben zwieren
bladkompanen die mij tot vogelspotten weten
te verleiden dreigend met bun houtkarkaskaken
vleermuizen kleppen ijlig geen vogel te zien
langs de Pauwlijntjesweg popelen
berenklauwen in militair gelid ontspruiten
overvolle kinderscbedels
is het ambergeur nee even ruik ik vatvuil
op het kamillepad piekt duister na
een vrouwengil bijnierschors opent zich en
cortisol vloeit door licbaamsleidingen
ook een brandgans kan mij foppen
met het krimpend licht van een geruisloze
auto in de verte kruipt de nacht
dan biedt het einde van bet pad lege banken
ga liggen vier de plek vul glas met barbaresco
al tien jaar hunkerend naar mij
en hap klef croissantje even ben ik een
sterren strepen door bemeldak krassen runen
boven avondster bangt pooldraak met als
sidekick bet kameelse paard en verder veel verder
zweven zwaan en vos en gans en pijl
bedrieglijk rusteloos in universeel revier.
Rob de Moes
1947, Amsterdam
Rob de Moes is filosoof, schrijver en dichter. Hij publiceerde Nacht op de Boulevard (2017), Voorwoord (2017), Yankowitz & Werner (2017), Literair Café De Overheid (2018) en Hexagoon - Zes Rotterdamse dichters (2018, uitgeverij Coolhaven).
