Aen myne zuster Barbara van Wetteren, op haar verjaren den 10 September 1680
Veeltyts vereert men jeugdigh kruit,
Den genen, die op nieus verjaren:
Waer meê men mogelyk beduit,
Dat 's levenstyt zoo is vervaren:
En als een bloemtje ras vergaen.
O zaligh, die naer beter staen!
Naer beter staen, door ware deugt,
Waer door 't alleenlyk is 't erlangen;
En ondertusschen zigh verheugt;
In 't gene dat men heeft ontfangen:
Want hier in, en in 't rein gemoet,
Bestaet op aerde 't hoogste goet.
Ontfangt dan, zuster, van myn mont,
ln plaets van licht verwelkbare bloemen,
Dit tot een wensch uit 's herten gront,
Want grooter goet is niet te noemen.
Maer wat? dat gy zoo lang dus leeft,
Dat Godt u 't eeuwigh leven geeft.
Een jeugdigh leven zonder pyn;
Een vreugdigh, dat поit zal verdrieten;
Daer m' eindeloos by Godt zal zyn,
En zyne zaligheit genieten;
О, wierd ons bloemtje dus geplukt,
Wat wierdt het zaligh afgerukt?
Joost van Geel
20 oktober 1631, Rotterdam – 31 december 1698, Rotterdam
Joost van Geel was een Nederlands kunstschilder, zakenman en dichter.
