Het is omdat het huis er staat.
In de muur een steen, honderden stenen.
Je raakt er een aan
zoals ooit iemand de steen oppakte
stapelde
zuinig met mortel was.
Zelfs de honden ruiken zijn voetstappen niet meer.
Marco Nijmeijer
9 september 1964, Beverwijk
'Wat is poëzie? Ik vind dat altijd een moeilijke vraag. Zo weinig als ik de laatste tijd schrijf en lees, ben ik ook niet in de beste positie hier een antwoord op te formuleren. In ieder geval is het dit: het gelukzalige voorovergebogen zitten over mijn laptop op zoek naar woorden. Op zoek naar wat het gedicht wil vertellen. In logische en consistente bewoordingen, zodat er een eenheid ontstaat. Dichten is het gedicht helpen zijn vorm te vinden. Een herkenbaar bouwwerkje te worden dat een onzichtbare plaats inneemt tussen miljoenen andere bouwwerkjes uit de vaardige handen van andere dichters. Dichten is vergeefs. Er is bijna niemand die mij bij leven leest, er zal niemand zijn die het daarna leest. Maar het is niet vergeefser dan de groet aan een bekende op straat, het verloren kentekenbewijs van de auto, de eerste baby van een nieuw jaar. En de immensheid van dat vergeefse, dat is dan weer poëzie,' aldus Marco Nijmeijer.
