Op het roerloos water dreven bladen, die
de boom verstrooide. In de winter kwam
het ijs en in de lente toen het dooide zag
ik pas de woorden. Onbeantwoord gaf ik
hen aan niemand prijs. Om een hoek ligt
een nieuwe weg waarop ik verder ga. Na
elke bocht ontken ik wat ik zoek. Ik lees
het naambord van de straat en weet dat
ik niet geworden ben wie ik dacht te zijn.

Was het dat ik langs de straten liep waar
gebouwen kwamen, die hoewel van glas
onhelder leken en verzwegen wie ik was
of - gingen plotseling de lichten branden
in de stad waar ik het recht op leven had.

Je weet het toch: je hoop verliest
het van de tijd en je geloof laat je
veel te raden en te wensen en de
liefde is een schip met averij, dat
aanmeert langs de in een oorlog
stuk gesmeten kaden. Maar, wie
weet - zit het geluk in uitgepakte
dozen, of gaat het altijd voor jou
op de loop - of vermomt het zich
als wanhoop ongeloof en zo niet
als haat van potentaten. Dromen
kun je niet voorkomen. Je had in
slaap vannacht gekozen voor de
oude tuinen met vergeten rozen.

We zagen bij de halte steeds de
aankomsttijd verspringen. Iedre
vijf minuten mochten wij alsnog
beleven oftewel we bleven waar
we waren.

Als de tram die maar niet kwam.

Tenslotte hebben jij en ik
langs de schie gelopen.

Ik vertelde, dat er, tot de bommen
vielen, water was.

Het voelde in november
als een zomeravond, of dat het
weldra voorjaar werd in rotterdam.

Je hebt me met je auto thuisgebracht.

Ik heb in 25
vaak nog aan jou teruggedacht.